Een jaar vol onkunde en falend beleid ligt achter ons. Een land dat moeite had om grenzen te bewaken laat staan te stellen, dankzij leiders die laaghangend fruit nog te hoog gegrepen vinden..
Maar zet een doos vuurwerk over de grens en ineens verandert alles. Wegen worden afgesloten, drones gestuurd, auto’s gecontroleerd alsof we een invasie verwachten. Was die niet al gaande?
Het is lachwekkend en schrijnend tegelijk. Verbieden we vuurwerk omdat een paar incidenten plaatsvinden, dan zouden satéprikkers ook verboden moeten worden — stel je voor dat mijn buurjongen er één in zijn oog steekt. Plotseling is elk klein risico een nationale ramp, terwijl er talloze zaken wachten die wél echte aandacht verdienen.
Woningnood — vastgelopen in stikstof
Dure boodschappen — marktwerking, dus succes ermee.
Veiligheid — topprioriteit, zolang het vooral op papier blijft.
Migratie — te groot om te stoppen, te spannend om te sturen.
De vraag is alleen of zo’n verbod, de pijlen uit de lucht houdt. Wellicht speelt afgunst hier een rol, want zo’n grote groep burgers, die wel met de neus dezelfde kant op staan – naar boven, richting de knallers – terwijl Den Haag altijd wel ergens verdeeld over is, dat is confronterend.
Niet omdat het gevaarlijk is.
Maar omdat het laat zien hoe weinig grip er nog is.
Deze tekst is een opiniestuk met een satirische inslag.
Dave Anker
Zondagse Pieker
