Terwijl wij met het hoofd gebogen boven de supermarktfolder hangen, speurend naar houvast en korting op het gewone leven, want alles is al duur genoeg, wordt boven ons hoofd door onze “volksvertegenwoordiging” een vrijheidsbijdrage besproken.
Niet een heffing op luxe, maar over de basis. Vrijheid. Typisch Hollands.
Vrijheid krijgt straks óók een prijskaartje.
Iets waar we spottend grapjes over maakten op verjaardagen, wordt wellicht realiteit. Een laatste beetje eigenwaarde, omgezet in verdienmodel.
Betalen om te mogen bestaan.
Betalen om te ademen in vrijheid.
Bestaan is geen recht meer, maar een product.
Met BTW. Met voorwaarden. Niet op afbetaling.
Verpakt in een verhaal vol dreiging, controle en veiligheid.
Noodzaak.
Solidariteit.
Vrijheid verschuift subtiel van vanzelfsprekend naar luxe.
Iets wat je krijgt als je aan de voorwaarden voldoet en behoudt als je netjes binnen de lijntjes kleurt.
Rijden, mits je betaalt.
Verwarmen, wanneer je afdraagt.
Reizen, zolang je bijdraagt.
Ademen? Ook een optie, maar controleer eerst je saldo.
Een naheffing of boete op te diep inhaleren in vrijheid.
Vrijheid is straks een woord van decadentie.
Laten we het woord “vrijheid” daarom nu nog zo vaak mogelijk noemen, terwijl het nog gratis is.
Is het straks een product achter glas?
Kijken mag, aankomen kost extra.
Per stap, per zucht, per keuze:
Welkom is ons strippenkaartbestaan.
Deze tekst is een opiniestuk met een satirische inslag.
Dave Anker
De zondagse pieker
