Terwijl Nederland nog niet in staat is om te anticiperen op een paar vlokken sneeuw in de winter en lokaal bijna door zijn strooizout heen was, toonde Amerika onverbloemd daadkracht tijdens een potje kwartet met staatshoofden. “Doe mij Maduro maar”.
Doen wat nodig is. Gelijk. Zonder eindeloos overleg, zonder PowerPoint-presentaties en grafiekjes.
Heette zoiets vroeger leiderschap? Trump die in één nacht een compleet volk denkt te bevrijden van een boefje, terwijl onze eigen overheid nog geen nacht wakker ligt van al hetgeen waarmee ze de burger de afgelopen jaren hebben opgezadeld: torenhoge energieprijzen, woningnood, zorg die vastloopt, onbetaalbare boodschappen en een spoorboekje dat bij het minste winterse weer in elkaar ploft.
Want als Nederland al niet in staat is om winters weer te voorspellen en strooizout op voorraad te houden, hoe moet dat dan ooit met serieuze dreigingen, zoals de nationale veiligheid richting Rusland?
Voorlopig staat de gemiddelde burger hier beduusd naar zijn telefoon te staren op een verlaten perron, wachtend op een trein die nooit komt omdat de sneeuw een staatsgreep heeft gepleegd. Hoe sneu wil je het hebben?
Wat wil je eigenlijk in een land waar de volksvertegenwoordigers al geruime tijd het spoor volledig bijster zijn? Die debatteren over genderneutrale toiletten terwijl de grenzen openstaan en de energierekening exploderen?
Strooizout staat symbool voor alles waar Nederland niet toe in staat is: vooruitdenken, voorbereiden, handelen. Gewoon, doen wat nodig is.
Deze tekst is een opiniestuk met een satirische inslag.
Dave Anker
Zondagse Pieker
