Sadisme als beleid?
Zeg het maar.
Wij staan op met een stijve rug en pijnstillers binnen handbereik. En ergens tussen de koffie en het tandenpoetsen door hoorden wij het wéér: ons lichaam moest langer mee.
Zet hem op.
Het “systeem” rekent op ons uithoudingsvermogen.
Werken tot je erbij neervalt, ooit iets uit geschiedenisboeken en films, voelt ineens weer angstaanjagend dichtbij.
Werken tot je zeventigste, met motivatie als pijnstiller?
De pensioenleeftijd schuift op. Steeds weer.
Een nare droom zonder einde in zicht.
Noodzaak. Onvermijdelijk.
Wat ze niet noemen zijn de versleten knieën, kapotte schouders en ruggen die ’s nachts niet meer ontspannen.
In de bouw, de zorg, de schoonmaak en het transport. De Romeinen waren er eerlijk over: wie zijn lijf opmaakte, deed dat voor het systeem. Wij zijn verfijnder geworden. De zweep is verdwenen, vervangen door “beleid”.
Stratenmakers straks gekoppeld aan zuurstofflessen en hartbewaking om hun werk “veilig” te houden? Niet omdat het logisch is, maar omdat de statistiek dat voorschrijft.
De nieuwe realiteit: werknemers op sterk water?
“Krakende wagens gaan het langst mee.”
Het klinkt geruststellend, maar is inmiddels alleen nog geschikt voor een tegeltje boven het toilet.
Het pijnlijkste van alles? Misschien niet de knieën of de rug, maar dat de burger wordt gezien als vervangbaar instrument.
Dit voelt niet als beleid.
Dit voelt als uitputting met voorbedachte rade.
Deze tekst is een opiniestuk met een satirische inslag.
Dave Anker
Zondagse Pieker.
