Spoiler… u betaalt zelf de rekening.
Na jaren van ellende die door de overheid zelf in het leven is geroepen, staat ineens een reparatieploeg op de stoep om de puinhopen te dichten. Alsof dat vertrouwen wekt.
Het regeerakkoord werd aangekondigd alsof men een schilderij taxeerde in “Tussen Kunst en Kitsch”: sierlijk, veel woorden, en ondertussen staat het huis in brand.
Het doet denken aan een sjoemelaannemer die eindelijk belooft iets aan de schimmel in je badkamer te doen. Een likje verf. Een mooi verhaal. Zes maanden later zit alles er weer. Niet omdat het probleem nieuw is, maar omdat de oplossing nooit meer was dan een lapmiddel.
Zo voelt het nu ook.
De problemen die over dit land zijn uitgestort -woningnood, stikstof, zorg, energie, migratie, defensie – zijn geen natuurramp.
Het zijn beleidskeuzes. Jarenlang verkeerd beleid, netjes verpakt in persmomenten en beloftes. Men is zo ruimhartig met problemen dat de samenleving nu iets weg heeft van een bed vol bedwantsen.
Jarenlang werd gezegd dat het gekriebel “tussen de oren” zat. Dat het wel meeviel. Dat we geduld moesten hebben.
Nu staat een clubje klaar dat de grote schoonmaak aankondigt.
Alleen: het matras is al doorgelegen. Zo vol schade dat er nauwelijks eer aan te behalen valt.
Van slechte klei iets waardevols maken – dat is de uitdaging die dit kabinet zichzelf toedicht. Maar wat groeit er op uitgeputte grond? Huizen? Zekerheid? Vertrouwen?
Of krijgen we opnieuw mooie woorden, terwijl de burger nog verder wordt uitgeknepen met hogere bijdragen en een belasting op vrijheid?
De reparatieploeg is gearriveerd.
De vraag is: komen ze echt om te herstellen of slechts camoufleren? Want wie het huis afbreekt verdient geen applaus als men later met een plamuurmes, terugkomt.
Voor wie dit herkent
Dave Anker
Zondagse pieker
