Je doet wat goed is, en wordt er uiteindelijk voor gestraft.
Ze noemden het destijds stimulans.
Een beloning voor goed gedrag.
Investeren in de toekomst!
Het laatste jaar van de salderingsregeling is aangebroken.
Leg panelen, zei men.
Dat loont, zeiden ze. Dit is beleid voor de lange termijn, zo werd geroepen.
En wij, keurige burgers met daken en goede bedoelingen, geloofden dat.
Het ultieme groene snoepje.
Spaargeld erin. Terugverdientijd netjes uitgerekend (we blijven Nederlanders).
Tot de overheid besloot dat het feestje voorbij was. Jammer joh
Niet omdat het niet werkte — integendeel.
Het werkte té goed.
Burgers die minder afnamen omdat ze zelf produceerden.
Minder betaalden.
Minder opleverden.
Dat bleek ineens een probleem.
Niet voor het klimaat, maar voor de boekhouding.
Dus verdwijnt de regeling. Keurig afgebouwd, roepen ze.
Iets wat loont is verkeerd, tenzij het de schatkist vult.
Wat gisteren nog zekerheid was, heet vandaag ondernemersrisico.
Wat werd gepresenteerd als betrouwbaar beleid, blijkt een tijdelijke lokactie.
Als je moppert krijg je te horen dat regels nu eenmaal veranderen.
Dat hij het had kunnen weten.
Dat vertrouwen geen garantie is.
Kennelijk is een groot deel van Nederland er inmiddels wel van doordrongen dat woorden uit Den Haag niet zo heel veel waard zijn.
De zon doet nog steeds haar werk.
De panelen ook.
Alleen de overheid niet.
En zo leren we opnieuw de les die steeds terugkomt:
Meedoen loont.
Tot het loont.
Het ultieme groene snoepje bleek een veel te zuur, zuurtje, en de overheid likt heel rustig de wikkel af
Dave Anker
Zondagse Pieker
